VIGO

Eu, metade ferrolán, metade compostelán, procuro mirar a Coruña cun certo desprezo, nunha caste de actitude defensiva. Pero todos os que somos un pouco coruñófobos (eu, cada vez menos), somos ao tempo coruñocéntricos. E adoitamos esquecernos de Vigo, ou falar ben del sen coñecelo abondo. Pero seguramente Vigo é a única cidade de Galicia, a única merecedora de recibir tal nome. Nunca chegou a ser a Barcelona do Atlántico que prometía, nunca chegou a exercer de metrópole, de motor do país, pero ten a forza, o potencial, e as estruturas para conseguilo. De García Barbón a Policarpo Sanz, Urzáiz a Príncipe, o Sireno, Praza da Constitución e o Marco. E por Velázquez Moreno atravesar a Parza de Compostela até o mar. E, por suposto, Churruca, sempre Churruca.

Dicía Paz Andrade, nunha entrevista realizada por Vítor Freixanes hai xa trinta anos, que o problema de Vigo era que os obreiros que a forxaran movíanse das factorías aos seus fogares, e viceversa, pero que as cidades eran precisamente aquilo que quedaba entre as fábricas e as casas: a vida, a sociedade. Pero hoxe Vigo é unha cidade, viva, creativa, fermosa, que esperemos moi cedo teña un novo alcalde (quedan 314 días).